Jan Weryński

Jan Weryński, używający pseudonimów „Oset” i „Stanisław Fałęcki”, urodził się 6 lutego 1897 roku w Mielcu. Uczył się tam w gimnazjum i założył miejscowy oddział Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, służył w 1. i 5. pułku piechoty, a pod koniec 1917 roku został zwolniony ze służby frontowej ze względu na stan zdrowia. W 1918 roku założył i dowodził mieleckim oddziałem Polskiej Organizacji Wojskowej. Po służbie w Wojsku Polskim studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie w 1923 roku uzyskał doktorat.

Od 1924 roku pracował w Urzędzie Wojewódzkim we Lwowie, a w 1929 roku został mianowany wiceprezydentem miasta. Pełnił tę funkcję także w latach 30., równocześnie pracując w Kuratorium Okręgu Szkolnego Lwowskiego i działając w organizacjach społecznych oraz samorządowych. W 1939 roku uczestniczył w przygotowaniu obrony Lwowa. Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez Sowietów. NKWD zamordowało go wiosną 1940 roku; jego nazwisko znalazło się na Ukraińskiej Liście Katyńskiej. Weryński otrzymał Krzyż Niepodległości, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i Złoty Krzyż Zasługi.

Na podstawie artykułu „Jan Weryński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.