Tadeusz Breyer

Tadeusz Breyer (15 października 1874-15 maja 1952) był polskim rzeźbiarzem i medalierem, projektantem monet oraz profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Urodził się w Mielcu, a zmarł w Warszawie. W latach 1894-1898 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie u Alfreda Dauna, a następnie w Akademii we Florencji. W 1904 przeniósł się do Warszawy. Od 1910, z przerwami podczas obu wojen światowych, aż do śmierci prowadził tam zajęcia. Wśród jego uczniów byli m.in. Marian Wnuk, Stanisław Horno-Popławski, Józef Gosławski i Alfons Karny.

Breyer należał do grupy Rytm, Stowarzyszenia „Rzeźba” i Spółdzielni ŁAD. Tworzył portrety, rzeźby o motywach symbolicznych, medale i projekty monet. W 1931 zwyciężył w konkursie na pomnik Józefa Sowińskiego w Warszawie, a w 1938 otrzymał za niego Nagrodę Plastyczną m.st. Warszawy. Rok wcześniej na Międzynarodowej Wystawie Sztuki i Techniki w Paryżu wyróżniono go złotym medalem i Grand Prix za cykl medali pamiątkowych. Pracownia i większość jego dorobku rzeźbiarskiego zostały zniszczone podczas II wojny światowej. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Tadeusz Breyer” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.